خود را تنها قرار داده . و فيه مقنع و كفاية لمن له فهم و دراية و معهذا كله . از حديث جمال الدين و ابن مردويه بتصريح صريح واضح است كه خوف جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله از صحابهء مسلمين بوده كه ايشان را « حديث العهد بالكفر او الجاهلية » فرمود ، و ظاهر است كه در حق كفار اين لفظ را اطلاق نتوان نمود . بالجمله اين روايات كه در اينجا مذكور شد ، نصوص قطعيه و بينات يقينيه است بر اينكه در يوم غدير نصب جناب أمير المؤمنين عليه السّلام بر خلافت و امامت واقع شده ، و حكمى كه حق تعالى به ابلاغ آن ، جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم را مأمور فرموده ، استخلاف آن حضرت و نصب آن جناب بر اين مقام جليل الشأن بود ، چه ، بديهى است كه صرف در ايجاب محبت جناب أمير المؤمنين عليه السّلام كه جاها جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله آن را در ضمن ايجاب محبت صحابه و اهل بيت على العموم ، و بتصريح اسم مبارك آن حضرت بالخصوص ارشاد نموده ، خوف فرمودن جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله معنايى نداشت ، چه قبل از اين بارها ايجاب محبت جناب امير المؤمنين عليه السّلام و ديگر اهل بيت عليهم السّلام فرموده و هرگز خوف تكذيب از صحابه و مجتمع شدن و هجوم آوردن و ضرر رسانيدن ايشان ننموده ، حال آنكه عهد صحابه بجاهليت و كفر قريب‌تر بود ، پس چگونه آن حضرت در آخر حيات شريف خود كه در آن وقت گونه بعد از كفر و جاهليت براى صحابه حاصل شده بود ، از ايشان خوف تكذيب نمايد و ظن وقوع ايذاء و اضرار از ايشان در خاطر اقدس رساند ، و در جواب الهى عذر خوف را از ايشان بمعرض عرض رساند ، و آن عذر مقبول جناب بارى افتد ، و او تعالى هم تصديق مظنون آن حضرت نمايد ، كه